Going Merry – pierwszy statek załogi Słomkowego Kapelusza. Służył za główny środek transportu z East Blue do Water 7. Była to karawela zaprojektowana przez Merry'ego dla Kayi, lecz Słomkowi otrzymali ją jako nagrodę za uratowanie dziewczyny. Po pewnym czasie załoga pokochała statek jako dom i jako przyjaciela, do tego stopnia, że statek ożył i stał się takim samym członkiem załogi jak reszta. Niestety, Going Merry przyjął ogromną liczbę obrażeń podczas swojego "żywota", był wysadzany, palowany, cięty wiele razy, a nawet częściowo zjedzony przez Wapola. Po tych wydarzeniach Going Merry nie mógł dłużej służyć jako statek i po tym, jak pomógł Słomkowym uciec z Enies Lobby, urządzono mu wikiński pogrzeb.

Projekt i wygląd statku

Grafika koncepcyjna Going Merry'ego z anime.

Going Merry był statkiem żaglowym z dwoma masztami. Wyposażony był w cztery armaty, jedną na dziobie, jedną na rufie i po jednej na burtę. Działa jednak były rzadko używane, gdyż Słomkowi woleli uciekać przed walką lub dokonywać abordażu. Po odwiedzeniu wioski Kokoyashi na statku pojawiły się trzy pomarańczowe drzewka z sadu Belle-mere, przybranej matki Nami. Podczas podróży po pierwszej połowie Grand Line statek doznał wielu uszkodzeń, które Usopp naprawiał metalowymi łatami. Galion i maszt, przymocowane po oderwaniu, ledwo się trzymały. Nikt w załodze nie miał ciesielskiego doświadczenia, więc wszelkie naprawy były prowizoryczne. Gdy Słomkowi dopłynęli do Water 7, okazało się, że kil został poważnie uszkodzony i nie da się go naprawić, a sam Merry będzie musiał pożegnać się z załogą.

Podczas podróży Słomkowych na Skypieę Merry miał doczepione skrzydła, a galion przebrany był za kurę.

Pomimo ogromnych zniszczeń, jakich statek doznał podczas swego rejsu po Grand Line, nie uległ destrukcji, gdy Kaku zrzucił go z wodospadu, a osiadł jedynie burtą do góry na powierzchni morza. Iceberg dał radę naprawić Merry'ego na tyle, by ten przetrwał Aqua Lagunę i dopłynął na Enies Lobby.

W 11. tomie Oda przestawił plany poszczególnych pomieszczeń i części statku. Pokazano w nich wszystko, od galionu po kuchnię.

Drzewka pomarańczowe Nami

Po przygodzie w Arlong Parku trzy drzewka z gaju pomarańczowego Belle-mere zostały dodane do wyposażenia Going Merry. Owoce te nazywają się tak naprawdę satsuma (Citrus unshui), ale zazwyczaj tłumaczone są jako pomarańcze lub mandarynki. Nami traktuje je z rozwagą, bo są pamiątką po Belle-mere. Zapewniają one załodze witaminę C i są ozdobą na statku.

Tylko nami opiekuje się drzewkami, chociaż Sanji chroni je przed osobami, które chcą zaszkodzić roślinom lub zjeść ich owoce (np. Luffy).

Po walce między Usoppem a Luffym na Water 7 drzewka zostały przeniesione do pokoju hotelowego Słomkowych. Później pracownicy Galley-La znaleźli je i przenieśli w bezpieczne miejsce, aby uchronić je przed Aqua Laguną.

Obecnie drzewka są na Thousand Sunny.

Historia

Going Merry narodził się jako pomysł Merry'ego wiele lat przed rozpoczęciem się fabuły (wg. Strong World plany statku miał gotowe w czasie, gdy Gol D. Roger oddał się Marynarce).

Wyprawa po East Blue

Po tym, jak Słomkowi pokonali Kuro i uratowali wioskę Syrup, w ramach podziękowania, Kaya podarowała im Going Merry'ego. Podczas podróży Usopp namalował flagę, która została symbolem załogi Słomkowego Kapelusza. Czwórka piratów z nowym statkiem popłynęła do restauracji Baratie. Tam Monkey D. Luffy odpracowywał zranienie szefa kuchni, a później walczył z Kriegiem. W trakcie ataku Mihawka na statek Kriega, Nami ukradła statek, odłączyła się od Słomkowych i popłynęła na swoją rodzinną wyspę, by spotkać się z Arlongiem i schować zdobyte skarby. 

Po pokonaniu ryboludzia przez Luffy'ego i opuszczeniu wyspy, na górnej części statku pojawiły się trzy drzewka z pomarańczami Nami.

Po pokonaniu Arlonga za głowę Luffiego wyznaczono nagrodę. Po uzyskaniu tej informacji załoga zdecydowała się ruszyć na Grand Line. W po drodze zatrzymali się w miejscu narodzin i śmierci Gol D. Rogera - Logue Town gdzie napotkali Smokera i Buggy'ego. Załoga Słomkowego Kapelusza zdołała jednak wymknąć się zarówno piratom jak i Marynarce i opuścić miasto na Merrym. Wkrótce potem załoga dotarła do Red Line oraz uniknąwszy rozbicia się wpłynęli do Grand Line.

Wyprawa po Grand Line

Po wpłynięciu przez Reverse Mountain na sam szczyt góry Going Merry zaczął szybko spływać w dół prosto do Grand Line. W trakcie spływu załoga statku ujrzała olbrzymią czarną górę, która okazała się wielorybem. Piraci Słomkowego Kapelusza uniknęli zatopienia swego statku przez uderzenie w wieloryba ale dziób Going Merry (konkretniej: głowa) oderwał się w wyniku zderzenia z nim. Po poznaniu historii Laboona Luffy wyrwał z Merry'ego maszt i zaatakował nim wieloryba by sprowokować bójkę. Oba uszkodzenia zostały prowizorycznie naprawione poprzez wbicie w uszkodzone miejsca metalowych płatów.

Ostatni rejs Going Merry'ego - Enies Lobby

Podczas pobytu Słomkowych na Enies Lobby, Iceberg znalazł Going Merry'ego na brzegu w krytycznym stanie. Po usłyszeniu jej głosu postanowił choć trochę ją naprawić, ale z racji ogromnych zniszczeń całkowita naprawa nie doszła do skutku. Ogromna fala zwana Aqua Laguna zabrała statek z Water 7 w kierunku Enies Lobby. Gdy statek dotarł na miejsce Słomkowi byli w niebezpieczeństwie, gdyż Marynarka zamierzała wykonać atak Buster Call na most, na którym znajdowała się załoga. Going Merry zaczęła krzyczeć do swoich przyjaciół, by ci wskoczyli do wody, a Słomkowi bez namysłu to zrobili. Załodze udało wymknąć się od statków Marynarki, ale w drodze powrotnej na Water 7 ich statek przełamał się na pół. Luffy zdecydował, że Słomkowi opuszczą Merry i odprawił jej pogrzeb, paląc jej kadłub.

Prawdziwy odpowiednik

Prawdziwy Going Merry.

W 2003 roku została utworzona replika statku Going Merry. Posiadała ślady po wszystkich zniszczeniach, które do tego czasu miały miejsce. Statek został wielokrotnie wystawiany na pokazach sponsorowanych przez Shueisha, Toei Animation i Fuji TV w Odaiba, w Tokio.

Ciekawostki

  • Oda płakał, rysując śmierć Going Merry.
  • W piątym rankingu popularności zajęła 93. miejsce.

Nawigacja

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.